15 Aralık 2011 Perşembe

Şeytanın bacağını kırdık

Yaklaşık 3,5 ay önce başlayan ek gıda maceramız benim için her geçen gün daha da işin içinden çıkılmaz bir hal almaya başlamıştı. İdil’e hiçbir şey yedirememek hem anne sütünün artık tek başına yeterli olmayacağını düşünmemden kaynaklı acaba yeteri kadar beslenemiyor mu endişelerini beraberinde getiriyordu, hem de bütün o uğraşlarımın boşa çıkması sonucu ister istemez bende bir sinir bozukluğu yaşatıyordu.

Fark ettiniz mi bilmiyorum ama –di’li geçmiş zaman kullanıyorum çünkü sanırım biz artık şeytanın bacağını kırdık! Yaklaşık bir haftadır İdil yemek yemeye başladı. Belki hala çok iştahlı değil, hala tabağındakilerin yarısı kalıyor ama neredeyse her şeyi reddeden kızım artık az da olsa yemek yemeye başladı. Bu bile benim için bir muzice. Üstelik içimdeki o güzel ses, günden güne daha da iyiye gideceğini söylüyor. Birkaç gündür bu yazıyı yazmak istiyordum ama ne yalan söyleyeyim korkumdan yazamadım. Ne zaman kızımla ilgili olumlu giden bir şeyi dile getirsem ertesi gün bir anda tersine dönüyor. Umarım bugun bu satırları yazdığım için yarın hiçbir şey yemeyen İdil geri gelmez… Çünkü biz böyle çoooook mutluyuz

Darısı uykularımızın başına…

Bu arada minik kızım yemek yemeye başladı ya, üstteki iki dişi de çıktı daha iyi yiyebilsin diye

2 yorum:

mutluanne dedi ki...

Maşşallah minik kuşuna..
Bilirim yemek yedirememenin vermiş olduğu sıkıntıyı...
Benimki meyve ve tatlı olan herşeyi yalana yalana yiyor ama gel gelelim sebze çorbasına agzını bile açmıyordu..
Çok saçma gelicek belki ama bir taktik buldum eti cici bebenın ekmeklerınden aldım sebzesınıde baya katı yaptım ekmegı kucuk kırıp kaşık gibi kullanıp pureyi yedirmeyi başardım 3 gündür bu taktik tuttu :) bkalım ne zaman uyanıcak benim ufaklık...
Tekrar ocaman maşallah nazardan öok korkarım cünkü ben..

baharınannesi dedi ki...

oh oh çok sevindim elifcim.bebeklerin zamana ihtiyacı var belkide...ama anneler o zamana dayanamıyorlar....ben gibi:) hep birşeyler eksik kalıyor,aç mı kalıyor endişesi duyuyorum, zorluyorum ..hata yapıyorum demiştim bizim doktorumuza
-sadece annesiniz!!içgüdüsel olarak böyle hissetmeniz normal,ama asla çocugu zorlamayın ,aklında kötü deneyimler bırakmayın demişti...annelik işte....bebeklerimize sorunsuz beslenmeler,uzuuuuuun kesintisiz uykular bundan sonrası için....